Nieuws

mystiek

06
apr
04
apr

Mystiek als vermeende weg tot Godservaringen 11

11. De grote invasie van de mystiek in de evangelische beweging 

De laatste tijd dringt het mystieke denken en beleven steeds meer de evangelische beweging binnen. Er is een grote openheid voor de Rooms-katholieke en oostersorthodoxe mystiek.

(meer…)

02
apr

Mystiek als vermeende weg tot Godservaringen 10

10. Aanrakingstheologie als achtergrond van vele praiseliederen uit de Opwekkingsbundel 

Christelijke liederen zijn nooit neutraal. Achter de woorden en zelfs achter de muziek zit een bepaalde leer, een bepaalde visie. Zo is het ook met de liederen uit de Opwekkingsbundel. In veel liederen zit een soort “aanrakingstheologie.”

(meer…)

31
mrt

Mystiek als vermeende weg tot Godservaringen 9

9. Hoogliedmystiek 

Het Nieuwe Testament roept voortdurend op tot geloof en gehoorzaamheid, niet tot het zoeken van ervaringen, niet tot het beleven van de liefdesextase met God. Er is in het Nieuwe Testament geen grond te vinden voor het doel waar de mystiek naar streeft, het schouwen van God, de extase.

(meer…)

29
mrt

Mystiek als vermeende weg tot Godservaringen 8

8. De reformatie bracht een grote opruiming  

Het fundamentele principe van de reformatie is het Sola Scripturabeginsel. Sola Scriptura betekent “alleen de bijbel”. Dat betekent dat alles wat geen basis in de bijbel heeft radicaal werd afgewezen. Men keerde terug tot de eenvoud van het Nieuwe Testament.

(meer…)

27
mrt

Mystiek als vermeende weg tot Godservaringen 7

7. De voornaamste technieken die door mystici worden toegepast 

Vandaag gaat de schrijver dieper in op de door mystici toegepaste technieken.

(meer…)

25
mrt

Mystiek als vermeende weg tot Godservaringen 6

6. De valse weg van de mystiek 

De zondige mens heeft een alternatieve weg uitgedacht voor het bereiken van “godservaringen.” Dat is de weg van mystiek. Door het toepassen van allerlei onbijbelse technieken probeert men de gewenste ervaringen te bereiken.
(meer…)

23
mrt

Mystiek als vermeende weg tot Godservaringen 5

5. Ik merk zo weinig van God 

Deze verzuchting, deze klacht, heb ik in de loop der jaren nogal eens uit de mond van christenen gehoord. Men beleefde blijkbaar weinig of niets van de hierboven beschreven ervaringen.

Wat kan hier de reden van zijn?

Het heeft altijd te maken met één of meerdere van de volgende drie dingen.

  1. Er is zonde, wellicht subtiele zonde, in het leven die niet is beleden, die niet onder ogen wordt gezien.
  2. Er is gebrek aan overgave, beschikbaarheid, gehoorzaamheid. De Geest van God spreekt ergens op aan maar er wordt niet geluisterd.
  3. Er is gebrek aan geloof, aan vertrouwen op God, in plaats daarvan is men bezig in eigen kracht en naar eigen inzicht. Men is los van God, niet in afhankelijkheid, bezig als christen te leven en voor God te werken.

Reiniging van zonde, overgave en wandelen door geloof zijn de drie voorwaarden waaraan we moeten voldoen wil de Geest van God ons vervullen. De Geest van God bewerkt in ons christelijke ervaring. Als we, over een langere termijn gezien, weinig ervaren komt dat omdat de Heilige Geest niet de ruimte krijgt. Zonde bedroeft de Geest van God. Als de Geest ons ergens op aanspreekt en wij weigeren daar op in te gaan dan doven we de Geest uit. Dit is telkens weer het kritieke punt in onze wandel met God. Wat doen we op zo’n moment? Stel dat de Geest me aanspreekt op een concreet punt b.v. in een meningsverschil met mijn vrouw, snauw ik tegen haar en loop vervolgens kwaad weg. Praat ik dit dan goed, rechtvaardig ik mezelf (Ik had toch gelijk, zij moet het eerst maar goed maken) of verootmoedig ik mezelf, erken ik mijn zonde en belijd ik die zonde tegen God en tegen mijn vrouw? Want ongeacht wie er gelijk had, ik had niet mogen snauwen en zo ongeduldig reageren. God wil dat ik goed maak wat ik fout heb gedaan, ongeacht wat de ander doet, ongeacht hoe fout ook de ander is geweest. Ik kan uit ervaring zeggen dat dit niet altijd makkelijk is. Jezelf vernederen voor een ander. Of stel dat de Geest van God je roept om een bepaalde taak te doen, terwijl je er tegen opziet, terwijl je zelf andere plannen had. Wat ga je dan doen? Is ons hart week of verharden we onszelf? “Heden indien, gij zijn stem hoort, verhardt uw harten niet” (Hebr. 4:7) Dit is bijna altijd de diepste reden van geestelijke stagnatie in het leven van christenen. Zelfhandhaving, niet ingaan op de stem van de Heer, die je persoonlijk door de bijbel en Zijn Geest ergens bij bepaalt. Verder is het zo dat, als we in eigen kracht en naar eigen inzicht, los van Gods Geest, bezig zijn, we de Geest van God voor de voeten lopen.

Als je over een langere periode bezien niets merkt van Gods werk in en door je heen dan is er iets mis met je geestelijk leven. Geestelijk leven begint met de wedergeboorte. Zonder wedergeboorte is er geen geestelijk leven. Dus als je helemaal niets beleeft dan is het zinvol om jezelf af te vragen of je wel wedergeboren, of je wel bekeerd bent. Waar sta je op dit punt?

Misschien is er wel geestelijk leven, maar is dat leven heel zwak. Als je niet in geloof en gehoorzaamheid wandelt, als je het regelmatige contact met de Here God door het lezen van de bijbel en het gebed verwaarloost, als je in een omgeving verkeert waar weinig geestelijk voedsel beschikbaar is, dan zal het geestelijk leven daar onder leiden.

Als je het gevoel hebt dat er iets mis is met je geestelijk leven dan is het tijd om je voor de Heer te verootmoedigen. Vraag aan de Heer wat er aan de hand is: “Heer ik ben vastgelopen, wilt U me weer op het goede spoor zetten? Wilt u vaart in mijn leven brengen? U bent de voleinder – Hebr. 12:2 – wilt U het in mij afmaken? Wat is er aan de hand Here God, ik ben bereid om het onder ogen te zien, wat het ook is.”

We moeten wel opletten dat we niet in onszelf gaan graven. Als de Here God je ergens op aanspreekt dan is het duidelijk, dan weet je het. Als er iets mis mocht zijn dan zal God het ons wel duidelijk maken, als we ons door Hem laten onderzoeken. Het eigen menselijke hart is arglistig, alleen de Here kan het doorgronden (Jeremia 7:9,10). Daarom moeten we niet aan introspectie aan zelfontleding, doen. In plaats daarvan moeten we ons door God laten doorlichten.

Psalm 139:23,24

“Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart, toets mij en ken mijn gedachten; zie, of bij mij een heilloze weg is en leid mij op de eeuwige weg.” Dit is een goed gebed. Het is een gebed “naar Gods wil” en zulke gebeden zullen zeker verhoord worden (1 Joh. 5:14,15).

We moeten niet onszelf gaan ontleden. We moeten in de lichtkring van het ontdekkende licht van Gods Geest blijven. We moeten naar het licht toe gaan (Joh. 3:20,21). De bijbel noemt drie bronnen van licht. Het woord van God. “Het openen van uw woord verspreid licht” (Psalm 119:130, Hebr. 4:12). God zelf is licht (1 Johannes 1:5). Als we in gebed tot Hem naderen dan naderen we tot het licht. Verder zijn ook de broeders in de Here licht (Efeze 5:8). Naar de mate dat zij beheerst worden door Gods Geest zal door hun levens het licht van God schijnen. Door deze drie lichtbronnen valt het ontdekkende licht van de Heilige Geest op ons leven. Als je zo het licht opzoekt zal God je vanzelf waarschuwen en duidelijk maken als er iets mis is.

Daarnaast kunnen we advies over ons geestelijk leven vragen aan oudere christenen. Christenen waarvan we zien dat ze met de Heer wandelen, bij wie we een stuk realiteit zien in het geestelijk leven, die de bijbel goed kennen. De Heer heeft immers herders, zielzorgers, leraars gegeven (Efeze 4:11). Een oudere christen, zeker met de gave van zielzorg, ziet vaak snel de zwakke plekken in het geestelijk leven van een christen waar hij een tijd mee omgaat. Helaas willen velen niet van vermaning weten, zelfs niet na een tactvolle biddende, geduldige benadering. Ik ben God zo dankbaar voor de medechristenen die me in de jaren na mijn bekering bij allerlei gelegenheden de spiegel van Gods woord hebben voorgehouden. Dat was soms een erg pijnlijke ervaring, als ze hun vinger op een zwakke plek legden. Alsof er een zwaard door je heen ging, alsof de grond onder je voeten wegzakte. Maar vaak hadden ze gelijk of tenminste gedeeltelijk gelijk. Zelfs onterechte kritiek is nuttig want ook dat houdt ons nederig.


Het niet voelen, niet ervaren, niet merken, niet beleven, is natuurlijk iets wat lijnrecht tegenover de huidige maatschappij in gaat. Alles moet intens beleefd worden, we willen er alles uithalen, er uithalen wat er in zit, het leven maximaal beleven, noem maar op.

Binnen de charismatische beweging is er ook relatief weinig of helemaal geen ruimte voor deze momenten. God moet op elk moment van je leven beleefd en ervaren worden. Dit is echter niet Bijbels. Als we kijken naar het leven van Abraham, dan had hij ook niet het doorlopende contact met God zoals dat tegenwoordig in charismatische beweging verkondigt wordt.

Volgende keer gaat de schrijver in op de alternatieve uitweg die de zondige mens heeft verzonnen waardoor er toch sprake lijkt te zijn van Bijbelse ervaringen.

Bron

21
mrt

Mystiek als vermeende weg tot Godservaringen 4

4. Een christen beleeft van alles 

Hieronder volgen een aantal ervaringen die een christen volgens de bijbel kan hebben Ik heb het bewust over ervaringen en niet over gevoelens. Ervaring is ruimer dan gevoelens. In willekeurige volgorde heb ik hieronder enkele dingen vermeld.

(meer…)

19
mrt

Mystiek als vermeende weg tot Godservaringen 3

3. Een christen moet niet op zijn gevoel leven 

Het algemene principe staat onder meer in 2 Kor. 5:7 “want wij wandelen in geloof en niet in aanschouwen.” Hier wordt aanschouwen tegenover geloof gesteld. Aanschouwen, betekent zien, het staat voor de zintuigen waarmee we dingen ervaren. Als christenen behoren wij echter niet door “ervaren” te wandelen maar door het geloof in de door God in de bijbel geopenbaarde feiten. Een christen leeft door het geloof. Het geloof in Gods woord, de feiten die daar staan, de beloften die daar worden gegeven. Daar steunt hij op, daar laat hij zich door leiden.

Gevoel op zich is niet verkeerd. Het is waardevol, het hoort bij ons menszijn, zo heeft God ons gemaakt. Gods Geest geeft ook allerlei gevoelens b.v. blijdschap (Gal. 5:22). We kunnen echter niet op ons gevoel steunen en ons daar door laten leiden omdat het gevoel onbetrouwbaar is. Het gevoel wordt niet alleen door de Geest van God beïnvloed maar ook door allerlei andere zaken, zoals b.v. de toestand van ons lichaam.

Het gevoel bedriegt ons vaak. Het gevoel zegt dan iets anders als de waarheid. Het gevoel zegt dan iets anders als het woord van God. Zo staat b.v. in de bijbel dat de Here God ons geenszins, dat wil zeggen in geen enkel geval, zal begeven of verlaten. “want Hij heeft gezegd: Ik zal u geenszins begeven en u geenszins verlaten” (Hebr. 13:5,6). Toch kunnen we ons verlaten voelen, vooral in tijden van beproeving. God lijkt ver weg, alles zit tegen, enzovoorts. De waarheid is dat we ons wel verlaten kunnen voelen maar dat we nooit verlaten kunnen zijn. In dit geval is het gevoel van verlatenheid een leugen, want het is in strijd met Gods woord. Je moet dan tegen dat gevoel in gaan, er in geloof weerstand aan bieden. Bijvoorbeeld door te bidden: “Ik dank U dat U mij nooit zult begeven en verlaten. Ik verwerp die gevoelens en gedachten die zeggen dat U me verlaten hebt. Het zijn leugens. Ik geloof wat uw woord zegt.” Zo moeten we het schild van het geloof ter hand nemen (Efeze 6:16) door in geloof vast te houden aan het woord van God, desnoods tegen ons gevoel, onze gedachten en “ervaringen” in.

We moeten weerstand bieden aan onware, leugenachtige, gevoelens en gedachten. Een treffende illustratie van hoe dat in de praktijk te doen, geeft de Indiase evangelist Bakth Singh. In één van zijn boeken vertelt hij hoe hij in het noorden van India, onder grote ontberingen en vaak alleen, het evangelie aan het uitdragen was in een zeer vijandige omgeving. Een gevoel van ontmoediging overviel hem daarbij geregeld. Hij liet zich daar echter niet door meeslepen. Hij ging er door geloof tegen in. In die situatie ging hij, zo vertelt hij, op zijn knieën en bad: “Here ik dank U dat U nog steeds dezelfde bent en dat uw beloften nog steeds dezelfde zijn.”

Eén van de eerste lessen die we als christen moeten leren is dat we niet op ons gevoel moeten leven. Zolang we op ons gevoel leven zullen we niet of nauwelijks geestelijk groeien. Dan is er ook geen geestelijk ruggegraat als het moeilijk wordt, als er strijd komt, als beproeving komt. Het gevoel gaat op en neer en als we op gevoel leven dan zullen we ook op en neer gaan.

Vele, vooral jonge christenen, leven onbewust vanuit de idee: “Als ik het niet voel dan is het niet waar. Als ik het niet voel dan heb ik het niet meer.” Waar baseren we b.v. de zekerheid dat we door God geliefd zijn op? Doen we dat op het voelen, het ervaren, van die liefde, of rust die zekerheid op het onveranderlijk woord van God? Bij velen is het zo dat ze het alleen kunnen ‘geloven’ als ze het ervaren, als ze het voelen “diep in hun binnenste.” Daarom willen ze het steeds voelen en als ze het niet voelen zijn ze van streek. De oorzaak van deze houding is in feite ongeloof of kleingeloof. Men heeft niet genoeg aan de verzekeringen uit Gods woord, die in het geloof aanvaard moeten worden. Men wil het ervaren in plaats van het te geloven. In plaats van in geloof te gaan staan op de in de bijbel vermelde feiten en beloften. Het komt er op neer dat niet meer geloof, maar ervaren, het principe is van waaruit men leeft.

Hoe weet ik dat God mij liefheeft? Is dat omdat ik zijn liefde voel stromen, diep in mijn binnenste? Het juiste en bijbelse antwoord is treffend geformuleerd in een bekend Engels kinderliedje dat als volgt luidt: “Jesus loves me this I know, for the bible tells me so.” Ik weet dat Jezus van me houdt want dat staat in de bijbel. Dat Jezus van mij houdt is daarom een feit. En of ik dat op dit moment nu wel of niet voel of ervaar verandert niets aan de waarheid van dat feit. “Uw woord is de waarheid” (Johannes 17:17). Zoals Gods woord het zegt zo is het. Dat is het uitgangspunt. Gelukkig doet de Here God ons ook vaak zijn liefde op allerlei wijzen ervaren, maar dat is niet de grond voor onze zekerheid geliefd te zijn.

God heeft zijn liefde jegens ons bewezen. En als iets bewezen is dan kunnen en mogen we daar niet meer aan twijfelen. “God echter bewijst zijn liefde jegens ons, doordat Christus, toen wij nog zondaren waren, voor ons gestorven is” (Rom. 5:8). De Here Jezus had zoveel voor ons over dat Hij voor ons de moeilijke weg van het kruis is gegaan. En dat nog wel terwijl we het helemaal niet verdienden of het waard waren. Onverdiende goedheid, genade, onbegrijpelijke liefde. Hoe kunnen we in het licht van dit vaststaande feit ooit twijfelen aan Gods liefde jegens ons? Hoe zal Hij, die zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard, maar voor ons allen overgeven heeft, ons met Hem ook niet alle dingen schenken?

Een ieder die wandeltochten heeft gemaakt weet uit ervaring dat het heel prettig is om onder begeleiding van een muziekcorps te marcheren. Zonder begeleiding van de muziek gaat het zwaarder. Toch moet je ook dan, zonder de muziek, blijven marcheren, wil je het doel, dat is de eindstreep, halen. Zo is het ook in het geestelijk leven. Als God gevoel geeft (als God je b.v. zijn liefde in je gevoel doet ervaren, diepe gemeenschap met Hem, vreugde) dan is het veel makkelijker marcheren, maar ook zonder de muziek, zonder dat gevoel, moeten we blijven marcheren en God gehoorzamen.


Zoals we gister zagen is God niet tegen gevoel, maar is gevoel wel misleiding. Opmerkelijk is dat dit door veel christenen erkent wordt, zeker degenen die al wat langer christen zijn, maar tegelijkertijd loopt men massaal achter alles aan waar het label ‘God’ op geplakt wordt, en worden beoordelingsvermogen en denkvermogen uitgeschakeld en gelooft men iedereen die zegt dat hij een woord van God heeft op zijn/haar woord.

Gevoel is feitelijk een vorm van aanschouwen en de Bijbel leert dat wij in geloof wandelen en niet in aanschouwen. Ons gevoel mag dus nooit maatgevend zijn voor ons geloof of onze geloofservaringen. Sterker nog, ik ken verhalen van christenen die stellen dat ze iets gezien hebben en dat het daarom wel van God moet zijn, maar volledig voorbij gaan zaken als optische illusie en de werking van de eigen hersenen.

Een paar bekende optische illusies:
Groene stippen:

Groene stippen
Kijk naar het zwarte kruisje in het midden van de animatie. Het lijkt nu alsof de roze stippen terwijl ze verdwijnen en verschijnen groen worden.

Van maat veranderend kader:

Groter kader
Kijk naar de grijze stip in het midden. Het lijkt alsof het middelste kader groter en kleiner wordt.

Onmogelijke kubus:

Onmogelijke kubus
De kubus in bovenstaande afbeelding is onmogelijk, of toch niet?

Alle voorbeelden komen van luek.nl, waar nog veel meer voorbeelden te vinden zijn.

De laatste afbeelding lijkt overigens letterlijk uit het werk van M.C. Escher te komen, die beroemd werd door zijn onmogelijke tekeningen.

De gemene deler van al deze optische illusies is dat zij allemaal gebruik maken van de natuurlijke werking van onze hersenen. De conclusie: Niet alles wat we zien is ook betrouwbaar.

Vlak na de enthousiaste berichten over het zien van een zogenaamde ‘glory cloud’ bij samenkomsten van de charismatische kerk “Bethel Church” uit Redding in de VS heb ik de volgende foto van een enorme gouden wolk geplaatst:

Gouden wolk
Glory cloud?

Dit zou makkelijk door kunnen gaan voor een glory cloud, al dan niet vermeng met een wolk van goudstof waar in het verleden ook enthousiaste verhalen de ronde over deden.

De verklaring van deze wolk is echter veel natuurlijker: Hij is het gevolg van een rookkanon en belichting tijdens een concert. U ziet dat de gekozen lichtkleur voor een verbazingwekkend gouden effect kan zorgen. Meng via het rookkanon wat glitters, en het effect is helemaal compleet.

Als we de zalen bekijken waar dergelijke verschijnselen zich voordoen en als ‘van God’ worden verkondigt, dan zijn alle zalen die ik heb kunnen bekijken, zalen met voldoende mogelijkheden voor het verstoppen van effectapparatuur waarmee dergelijke effecten eenvoudig opgeroepen kunnen worden.